*This article contains spoilers for Disclosure Day*
Το Disclosure Day είναι μια απόλυτα διασκεδαστική, ανάλαφρη blockbuster ταινία χτισμένη πάνω στην άγρια ελαττωματική παραδοχή ότι το ανθρώπινο είδος θα μπορούσε να ενωθεί βλέποντας θολά βίντεο εξωγήινων σε prime time ειδησεογραφικά προγράμματα—ή ότι θα τα πίστευε καν.
Η βασική της παραληρηματική φαντασίωση δεν είναι ότι υπάρχουν εξωγήινοι, αλλά ότι οι άνθρωποι θα πίστευαν τη γνωστοποίησή τους ως πραγματική ή ότι θα συγκινούνταν από τα βάσανά τους. Ζούμε σε μια κυνική εποχή όπου κανείς δεν πιστεύει τίποτα, όπου τα βίντεο AI αφθονούν και η ενσυναίσθηση χλευάζεται από ανθρώπους στην εξουσία ως καταστροφική δύναμη για τον πολιτισμό. Το νέο καλοκαιρινό blockbuster του Στίβεν Σπίλμπεργκ ζητά από το κοινό να πιστέψει ότι ένας καλύτερος κόσμος είναι εφικτός.
αι ισχυρή: κάποια μέρα ένας whistleblower ή η κυβέρνηση θα αποκαλύψει στην ανθρωπότητα την ύπαρξη είτε προηγμένης τεχνολογίας είτε εξωγήινων. Το να φανταστεί κανείς πώς θα αντιδρούσε η ανθρωπότητα σε μια τέτοια γνωστοποίηση είναι εξαιρετικό υλικό για ταινία, και αυτό ακριβώς συζητούν για πολλή ώρα και οι χαρακτήρες του Disclosure Day. Μπορεί η ανθρωπότητα να αντέξει την αλήθεια; Θα μας ενώσει η γνώση ότι δεν είμαστε μόνοι, θα κλονίσει τη θρησκευτική πίστη των ανθρώπων ή θα μας διαλύσει; Στο τέλος, ο Σπίλμπεργκ φαντάζεται έναν κόσμο όπου όλη η ανθρωπότητα παρακολουθεί αφελώς και γαλήνια αποδείξεις για εξωγήινους. Αυτή ακριβώς η ιδέα—ότι ο κόσμος θα πίστευε πως αυτά είναι πραγματικά βίντεο—μοιάζει τόσο εκτός επαφής με το σημερινό πληροφοριακό οικοσύστημα.
«Θα πω ότι αυτή η ταινία είναι περισσότερο για την ανθρωπότητα και τους ανθρώπους και την κοινότητα και τα πράγματα που μας διχάζουν και το τι θα μπορούσε να συμβεί που ίσως θα μπορούσε να μας φέρει λίγο πιο κοντά», είπε ο Σπίλμπεργκ στο The Daily. «Όπως το να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό που πρέπει να διαφυλάξουμε στην κοινωνία μας περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, κάτι που πιστεύω ότι είναι τόσο εύθραυστο όσο η δημοκρατία, είναι η ενσυναίσθηση».
Στον κόσμο του Disclosure Day, εξωγήινοι συνετρίβησαν στο Ρόσγουελ του Νέου Μεξικού το 1947 και το Πεντάγωνο και οι αμυντικοί εργολάβοι καλύπτουν την ύπαρξή τους στο πλαίσιο μιας τεράστιας συνωμοσίας. Οι «κακοί» με τα μαύρα οχήματα εκμεταλλεύονται εξωγήινη τεχνολογία, βασανίζουν τους εξωγήινους και κρατούν τον κόσμο στο σκοτάδι.
Στο τέλος, ένας whistleblower τύπου Έντουαρντ Σνόουντεν και ένας τηλεοπτικός μετεωρολόγος από το Κάνσας Σίτι συνεργάζονται για να μοιραστούν πλάνα των εξωγήινων. Στη μυθοπλασία της ταινίας, η Βόρεια Κορέα και η Δύση είναι έτοιμες να ξεκινήσουν τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά η αποκάλυψη εξωγήινης ζωής σταματά τα πάντα.
Επειδή πρόκειται για ταινία, είναι ΟΚ να χτιστεί ένα σενάριο γύρω από μια ψευδή παραδοχή, αλλά η τελική ακολουθία όπου ολόκληρος ο κόσμος σταματά για να παρακολουθήσει αφελώς βίντεο εξωγήινων—και μάλιστα σε καλωδιακές ειδήσεις—είναι τόσο απίθανη που αξίζει να αποδομηθεί. Με βάση όσα έχουμε δει για την ανθρώπινη φύση και την εμπιστοσύνη στα πληροφοριακά μας οικοσυστήματα, είναι τόσο ελαττωματική που υπονομεύει όλο το νόημα του Σπίλμπεργκ. Μπορούμε να το πούμε αυτό επειδή το κοινό έχει δει βίντεο παρόμοια με εκείνα που εμφανίζονται στο τελικό μοντάζ του Disclosure Day, και αυτά αντιμετωπίστηκαν με ένα συλλογικό χασμουρητό, θεωρίες συνωμοσίας και την ίδια κόπωση από τις ειδήσεις που συνοδεύει άλλα γεγονότα που θα έπρεπε να «αλλάζουν τον κόσμο». Η μόνη εύλογη αντίδραση σε βίντεο εξωγήινων στην τηλεόραση, σε αυτό το σημείο, θα ήταν κραυγές «είναι AI», «μούφα» και προπαγάνδα που θα έρεε προς όλες τις κατευθύνσεις. Επίσης αστείο: τα καλωδιακά δίκτυα περνούν τα βίντεο από κάποιον ανιχνευτή AI και αποφασίζουν ότι είναι αληθινά· στην πράξη, οι ανιχνευτές deepfake είναι επίσης εργαλεία AI που συχνά κάνουν λάθος ή μπορούν να «πειστούν» να υπηρετήσουν οποιοδήποτε αφήγημα θέλεις, ανάλογα με τον ανιχνευτή.
Δεν χρειάζεται πραγματικά να φανταστούμε την αντίδραση του κοινού σε αυτού του τύπου τη γνωστοποίηση που δείχνει το Disclosure Day, το έχουμε ήδη δει να παίζεται στην πραγματική ζωή. Πολλά από τα βίντεο που εμφανίζονται στην ταινία μοιάζουν αρκετά με τα UFO βίντεο που έχουμε πάρει από τον αμερικανικό στρατό· το λεγόμενο tic-tac video ειδικά παραπέμπεται προφανώς στο Disclosure Day. Άλλα βίντεο στο μοντάζ θυμίζουν το στημένο «νεκροψία εξωγήινου» που είχε προβάλει το Fox τη δεκαετία του 1990 και πρόσφατα αποχαρακτηρισμένα βίντεο του Πενταγώνου με φωτεινές σφαίρες που αιωρούνται.
Ο κόσμος δεν σταμάτησε τότε, και σε μια εποχή που κανείς δεν πιστεύει τίποτα από όσα βλέπει, που υπάρχει μηδενική εμπιστοσύνη στις καλωδιακές ειδήσεις και που βομβαρδιζόμαστε διαρκώς με βίντεο παραγόμενα από AI, η ιδέα ότι έστω ένα ελάχιστο ποσοστό του πληθυσμού θα σταματούσε ό,τι κάνει για να πάρει αυτή τη γνωστοποίηση στα σοβαρά είναι γελοία. Επίσης γελοίο: ότι οι άνθρωποι θα μπορούσαν να κάνουν άμεσα streaming καλωδιακές ειδήσεις στα κινητά τους χωρίς ατελείωτα popups, διαφημίσεις, paywalls, γεωγραφικούς αποκλεισμούς κ.λπ. Η ιδέα ότι κυριολεκτικά οτιδήποτε θα μπορούσε να αιχμαλωτίσει την αδιαίρετη προσοχή ολόκληρου του κόσμου μοιάζει λιγότερο ρεαλιστική από οτιδήποτε άλλο στην ταινία. Το Disclosure Day του Σπίλμπεργκ φαντάζεται ένα ουτοπικό πληροφοριακό περιβάλλον και ένα ίντερνετ που δεν είναι πλήρως δηλητηριασμένο από όλα όσα ξέρουμε ότι το δηλητηριάζουν—μια ευγενής σκέψη.
Ο Σπίλμπεργκ έχει πει σε συνεντεύξεις ότι το Disclosure Day εμπνεύστηκε τόσο από τις γνωστοποιήσεις UFO του Πενταγώνου όσο και από μαρτυρίες ανθρώπων που ισχυρίζονται ότι έχουν δει UFO ή εξωγήινους. Είναι παράξενο, λοιπόν, ότι φαίνεται να μην έχει μάθει τίποτα από την αντίδραση σε οποιοδήποτε από αυτά τα βίντεο. Οι κυβερνητικές γνωστοποιήσεις για UFO ήταν ένα μείγμα από πραγματικά ενδιαφέρουσες πληροφορίες και βίντεο, θαμμένα κάτω από το όχι-καν-καλυμμένο γεγονός ότι πολλές από αυτές τις αποκαλύψεις έγιναν για να υποστηρίξουν πρόσθετη χρηματοδότηση για το Πεντάγωνο, να σπείρουν σινοφοβία και, όπως όλα τα άλλα, να έχουν φθίνουσες αποδόσεις καθώς οι άνθρωποι βλέπουν άλλο ένα βίντεο UFO και άλλο ένα ρεπορτάζ και συλλογικά λένε tl;dr.
Το φινάλε της ταινίας βασίζεται σε ένα υποκινητικό γεγονός που συμβαίνει πριν καν αρχίσει η ταινία και που επίσης πιέζει την αξιοπιστία. Ο χάκερ που έγινε αμυντικός εργολάβος, Ντάνιελ Κέλερ, είναι χαρούμενος να τρέχει κυβερνοεπιχειρήσεις για τη συνωμοσία των UFO μέχρι που βλέπει ένα βίντεο με την αμερικανική κυβέρνηση να βασανίζει έναν εξωγήινο. Το κοινό βλέπει μόνο φευγαλέες στιγμές από τον βασανισμό. Το βίντεο είναι θολό και τραβηγμένο από κακή γωνία, αλλά ακούμε τις κραυγές του εξωγήινου και βλέπουμε την αηδία στο πρόσωπο του Κέλνερ. Η ταινία μας ζητά να πιστέψουμε ότι αυτό το βίντεο εξευτελισμού και κακοποίησης έκανε τον Κέλνερ και αρκετούς άλλους σκληραγωγημένους κυβερνητικούς εργολάβους να στραφούν εναντίον του πρότζεκτ.
Στην αίθουσα, το μόνο που μπορούσαμε να σκεφτούμε εκείνη τη στιγμή ήταν το βίντεο με τη βαριοπούλα στην Ουκρανία. Το 2022, η μισθοφορική ομάδα Wagner χρησιμοποίησε μια βαριοπούλα για να εκτελέσει έναν άνδρα. Το κατέγραψαν και το δημοσίευσαν στο Telegram. Τα χρόνια μετά τη δολοφονία, η Wagner ενσωμάτωσε τη βαριοπούλα στο brand της. Οι μισθοφόροι πουλούσαν μπλουζάκια και patches με τη ματωμένη βαριοπούλα και το βίντεο της δολοφονίας του άνδρα αναμειγνυόταν και ξανααναμειγνυόταν ασταμάτητα στο Telegram.
Αυτή τη στιγμή, οι άνθρωποι έχουν πρόσβαση σε εκατοντάδες ώρες υλικού βασανιστηρίων και βίας που διαπράττεται εναντίον άλλων ανθρώπων. Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι βίντεο με έναν εξωγήινο να «ανοίγεται» μπροστά στην κάμερα θα συγκινούσε τους ανθρώπους περισσότερο από, ας πούμε, τα βίντεο αποκεφαλισμών του ISIS, τα βίντεο καταστροφής και οδύνης στη Γάζα ή υλικό εκτελέσεων από καρτέλ.
Ξανά: η ταινία είναι μια απολύτως διασκεδαστική καλοκαιρινή περιπέτεια. Ο Σπίλμπεργκ γυρίζει μια σπουδαία σκηνή δράσης και οι Emily Blunt, Josh O’Connor και Colin Firth δίνουν υπέροχες ερμηνείες. Αλλά υπάρχει μια χαρακτηριστική σπιλμπεργκική αφέλεια που μοιάζει πιο εκτός επαφής από ποτέ: η αίσθηση ότι μια παλαιότερη γενιά δεν καταλαβαίνει τη λειτουργία του ίντερνετ, της συνωμοσίας και την έννοια της αλήθειας στον σύγχρονο κόσμο.
About the author
Ο Jason είναι συνιδρυτής του 404 Media. Προηγουμένως ήταν αρχισυντάκτης του Motherboard. Αγαπά τον Freedom of Information Act και το σερφ.
Comments