Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ο Λάμπρος αγόρασε έναν ισόγειο χώρο 200 τ.μ. στα Ανω Ιλίσια, προκειμένου να στεγάσει τη βιοτεχνία του. Οταν το 2010 σταμάτησε τη λειτουργία της δεν δυσκολεύτηκε να βρει ενοικιαστή, και επί μία δεκαετία το ισόγειο φιλοξένησε ένα κατάστημα εκτυπώσεων. «Ξενοίκιασαν πριν από έξι χρόνια και έκτοτε ο χώρος είναι κενός. Δεν έχει υπάρξει ενδιαφέρον από κάποιον επαγγελματία. Η φύση των επιχειρήσεων έχει αλλάξει και ξέρω πολύ καλά ότι δύσκολα θα έρθει κάποιος έμπορος σε μια συνοικιακή περιοχή. Αυτό όμως που δεν είχε περάσει από το μυαλό μου είναι πως θα μπορούσε να αξιοποιηθεί ως κατοικία».
Σήμερα, ο Λάμπρος από εκεί που θεωρούσε πως βρίσκεται σε αδιέξοδο έχει βρεθεί μπροστά σε δύο επιλογές: να μετατρέψει τα 200 τ.μ. σε τέσσερα μικρά διαμερίσματα για φοιτητές, αξιοποιώντας τη γειτνίαση της περιοχής με τα πανεπιστήμια, ή να το πουλήσει σε επενδυτή που αναζητά ακίνητο κατάλληλο για Golden Visa. Το δίλημμά του αποτυπώνει μια πολύ ευρύτερη μετατόπιση που συντελείται το τελευταίο διάστημα στην αγορά κατοικίας: πρώην ισόγεια καταστήματα, αποθήκες και επαγγελματικοί χώροι μετατρέπονται όλο και συχνότερα σε μικρά σπίτια ως μια πιο οικονομική και άμεσα διαθέσιμη απάντηση στη στεγαστική πίεση.
Comments